اگر بتوانی شاهد نابودی آنچه در تمام زندگی ساخته ای باشی،و بی آنکه کلمه ای بر زبان آری به بنای مجدد آن بپردازی.یا در یک دست بازی برده های هزار دستت را ببازی ،بی هیچ حرکتی و بی هیچ افسوسی.اگر بتوانی عاشق باشی بدونه اینکه از عشق دیوانه شوی.اگر بتوانی نیرومند باشی بدونه اینکه مهربانی خودت را از دست بدهی.و هنگامی که احساس کنی از تو نفرت دارند به نوبه ی خود نفرت به دل راه ندهی ،اما با این حال بجنگی و از خود دفاع کنی.اگر بتوانی شنیدن سخنان خودت را تحمل کنی که از سوی بی سرو پا ها برای برانگیختن ابلهان،تغییر شکل یافته،و بشنوی که دهان های بی چاک و بند آنان درباره ی تو دروغ می گویند بدونه اینکه تو نیز دروغ بر زبان جاری کنی.اگر بتوانی همه ی دوستانت را برادرانه دوست بداری،بدونه اینکه یکی از آنها برای تو همه چیز باشد.اگر اندیشه کردن،نگاه کردن و شناخت را بلد باشی،بدونه اینکه هرگز بدبین یا نابود شده بمانی.فکر کنی ولی یک متفکر توخالی نباشی،خشن باشی ولی هرگز خشم نگیری،شجاع باشی ولی هرگز احتیاط را فراموش نکنی،بتوانی نیک باشی بدونه اینکه معلم اخلاق و عالم نما شوی،بتوانی پیروزی را بعد از شکست بازیابی،و هر دوی این دروغ ها را با یک چشم نگاه کنی،و عقل و شهامت خودت را حفظ کنی در زمانیکه تمام مردم عقل و شهامت خود را از دست داده اند،آنگاه پادشاهان ،خدایان و اقبال و پیروزی برای ابد مطیع تو خواهند بود و آنچه را که به پادشاهان و افتخارات برتری دارد،خواهی یافت و یعنی تو مرد خواهی شد پسرم...(رودیارد کیپلینگ).