وقتی میخونمش فراموش میکنم همه چی رو !! تو هم فراموش کن !
خسته شدم از بس حرفای همیشگی رو زدم ! تا آخرش هم همینا رو میتونم بگم !
|
یه جـــــــای خـــــوب و با صفا |
تـــــوی دهـــــی اون دور دورا |
|
|
بازی می كرد تو دشت و دمن |
یه پسری بود اسمش حسن |
|
|
بازی می كـــرد با بچــــــه ها |
همه اش ولو تو كــــــــوچه ها |
| چه بچــــــــه ای آه و آه و آه |
صبح می خوابید تا ســـاعت ده |
|
| همه كارش بد و ناتـــــــــموم | تنبلی می كرد نمی رفت حموم | |
|
از صبح تا شب بخور و بخواب |
تــوی خونـــــــــه یا كـــــــنار آب |
|
سرو صدا به پا می كــــــرد |
|
با بچــــه ها دعوا می كــــــــرد |
|
كنار ننه ، بنشین همین جا |
ننه اش می گفــت : حسنی بیا |
|
|
این قدر ، تو كوچه ها نمون |
مشقهامو بنویس ، درساتو بخون |
|
یه جـــــــای خـــــوب و با صفا |
تـــــوی دهـــــی اون دور دورا |
|
|
بازی می كرد تو دشت و دمن |
یه پسری بود اسمش حسن |
|
|
بازی می كـــرد با بچــــــه ها |
همه اش ولو تو كــــــــوچه ها |
| چه بچــــــــه ای آه و آه و آه |
صبح می خوابید تا ســـاعت ده |
|
| همه كارش بد و ناتـــــــــموم | تنبلی می كرد نمی رفت حموم | |
|
از صبح تا شب بخور و بخواب |
تــوی خونـــــــــه یا كـــــــنار آب |
|
سرو صدا به پا می كــــــرد |
|
با بچــــه ها دعوا می كــــــــرد |
|
كنار ننه ، بنشین همین جا |
ننه اش می گفــت : حسنی بیا |
|
|
این قدر ، تو كوچه ها نمون |
مشقهامو بنویس ، درساتو بخون |
| بازی نكن از صبح تا شـــب |
صبح زود پاشو برو مكــــــتب |
|
| دائم نمی رن تو كوچـــه ها |
یه نگاه بكنی به بچــــه ها |
|
| بدون دعوا به مكتب می رن |
چه آروم و جچه سر به زیرن |
|
بازی رو فرامـــوش نمی كرد |
اما حســـــــن گــــوش نمــــی كرد |
|
|
همه كـــــــاراش بد و ناتموم |
درس نمی خوند ، نمی رفت حموم |
|
|
دیگه غذایی نمی پخت براش |
یه روز ننــه اش ، دعوا كرد باهاش |
|
دیگه تنها موند توی كوچه ها |
قهر كردن باهاش همه بچه ها |
|
|
نه هم صحبتی نه یه آشـنا |
حسنی دیگه شد تك و تنهـــــا |
|
|
برای دوستانش لك زده دلش |
همه اونـــها كــــــردن ولــــــش |
| دوید و رفت پیـــــش مــــــادرش |
فكری اومـــــــد تـــــوی ســـــرش |
|
| یه بقچه روی دوشش گذاشتش |
از توی خونه یه حـــــــوله برداشت |
|
| رفت و میون حمــــــــوم نشست |
یه لیف و صابون گرفت به دست |
|
حسنی نگو یه دســـــــته گـــــل |
تمیز شـــــد و تپـــــل و مپل |
|
|
شب خواب دوستاش و می دید |
اومد خونه شب زود خوابید |
|
|
ننه حسن یهـــــو اونــــــو دیـــــد |
كله صبح گـــیوه پوشــــــید |
|
اول صـــــبح بی ســــــرو صــــدا |
گفت حسنی ، می ری به كــــجا ؟ |
|
|
درس بخونم ، نباشـــــم تنـــــها |
گفت : می رم مكتب ، پیش بچه ها |
|
|
خنده اش گرفت قاه قاه خندید |
تا مادرش این حـــــــرف و شـــــنید |
| دوید و رفت پیـــــش مــــــادرش |
فكری اومـــــــد تـــــوی ســـــرش |
|
| یه بقچه روی دوشش گذاشتش |
از توی خونه یه حـــــــوله برداشت |
|
| رفت و میون حمــــــــوم نشست |
یه لیف و صابون گرفت به دست |
|
حسنی نگو یه دســـــــته گـــــل |
تمیز شـــــد و تپـــــل و مپل |
|
|
شب خواب دوستاش و می دید |
اومد خونه شب زود خوابید |
|
|
ننه حسن یهـــــو اونــــــو دیـــــد |
كله صبح گـــیوه پوشــــــید |
|
اول صـــــبح بی ســــــرو صــــدا |
گفت حسنی ، می ری به كــــجا ؟ |
|
|
درس بخونم ، نباشـــــم تنـــــها |
گفت : می رم مكتب ، پیش بچه ها |
|
|
خنده اش گرفت قاه قاه خندید |
تا مادرش این حـــــــرف و شـــــنید |
